ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Φόρτωση...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Τα ανύπαρκτα CHF που δάνειζε η τράπεζα και επιδικάζουν τα δικαστήρια, με το 291ΑΚ...

Όπως και μετά την πρώτη Συλλογική Αγωγή (κατά της Eurobank, επί της οποίας εκδόθηκε η ΠολΠρωτΑθ 334/2016), έτσι και τώρα, μετά την εκδίκαση της δεύτερης Συλλογικής Αγωγής (κατά της Τράπεζας Πειραιώς) παραθέτω κάποια εξαιρετικά σημαντικά στοιχεία, που είναι απολύτως κρίσιμα, αναφορικά με τα δάνεια σε CHF, τα οποία φέρεται να χορήγησε η συγκεκριμένη τράπεζα.
Για το λόγο αυτό επικαλούμαι έγγραφα της ίδιας της τράπεζας και αποσπάσματα μαρτυρικών καταθέσεων που η ίδια προσκόμισε και μεταχειρίστηκε στο δικαστήριο.

Η μαρτυρική κατάθεση
Κατά πρώτο λόγο, εξαιρετικά χρήσιμο θα μας φανεί ένα συγκεκριμένα απόσπασμα από τη μαρτυρική κατάθεση της μάρτυρος της τράπεζας η οποία έγινε, ακριβώς, για να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσο στη διαδικασία της εκδίκασης της Συλλογικής Αγωγής ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. 
Η μάρτυρας αυτή (τα στοιχεία της οποίας δεν αποκαλύπτω, όχι μόνο από σεβασμό στα προσωπικά της δεδομένα, αλλά κι επειδή ήμουν εκεί όταν έδινε την κατάθεσή της και μπορώ να βεβαιώσω ότι ήταν μια αξιοπρεπέστατη κυρία, η οποία είχε πράγματι την πεποίθηση, ότι το σημείωμα που της δόθηκε -άγνωστο από ποιον- ήταν αληθές και έγκυρο, με αποτέλεσμα να αναγνώσει ολόκληρο το σημείωμα ως μαρτυρική της κατάθεση! -ζήτω ο νέος ΚΠολΔ!) μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε επί λέξει ότι: 
«…η τράπεζα αντλεί χρηματοδότηση σε CHF από την διατραπεζική αγορά χρήματος μέσω συναλλαγών ανταλλαγής νομισμάτων, δηλαδή δανείζεται CHF με ταυτόχρονη καταβολή ευρώ ως εξασφάλιση της αντισυμβαλλόμενης Τράπεζας.» 

Στην ουσία η μάρτυρας μας είπε ότι η τράπεζα έκανε cross currency swaps, για να βρίσκει CHF, που δάνειζε μετά στους δανειολήπτες. Ας ερευνήσουμε αυτό τον τραπεζικό ισχυρισμό σε σχέση με τους επίσημους ισολογισμούς της τράπεζας.

ΕΤΟΣ 2005
Στις οικονομικές καταστάσεις του 2005, στη σελίδα 16 η τράπεζα αποκαλύπτει το σύνολο της συναλλαγματικής της θέσης για τη χρήση από 01-01-2005 έως και 31-12-2005. Εκεί φαίνεται ότι είχε ταμειακά διαθέσιμα σε CHF, το ισότιμο των οποίων σε ευρώ ανέρχεται σε μόλις 879.000€, ενώ έχει χορηγήσει δάνεια προς καταναλωτές που αποτιμώνται σε € στο ύψος των 108.962.000€. Δείχνει και υποχρεώσεις προς άλλες τράπεζες ισότιμου ύψους σε ευρώ 71.826.000€. Για του λόγου το αληθές η απεικόνιση έχει ακριβώς ως εξής:

Εικόνα 1 - Η σελ 16 των Οικονομικών Καταστάσεων της τράπεζας για το έτος 2005


Ήδη από το 2005 φαίνεται ένα παράδοξο: Το παράδοξο δεν είναι τόσο, ότι από διατραπεζικό δανεισμό ύψους 71,826 εκατομμυρίων ευρώ, είναι αδύνατο να προέκυψαν δανειακές χορηγήσεις ύψους 108,962 εκατομμυρίων ευρώ, όπως η ίδια η τράπεζα δείχνει στη σελίδα 16 των οικονομικών καταστάσεων του έτους 2005.
Το παράδοξο είναι ότι η τράπεζα επικαλείται, ως μοναδική μέθοδο αποκτήσεως των CHF τις συμβάσεις ανταλλαγών νομισμάτων, δηλαδή συμβάσεις παραγώγων τύπου swap. Αναφέρεται παγίως, ξεκάθαρα και αποκλειστικά σε συμβάσεις ανταλλαγής νομισμάτων.
Αλλά αποδεικνύεται ότι το 2005 ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ SWAP ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ CHF!
Παραδοξότητα; Όχι ακόμα. Διότι η τράπεζα θα σπεύσει να πει ότι το 2005 δεν χορηγούσε ακόμα δάνεια σε ελβετικό φράγκο κι ότι το σχετικό προϊόν άρχισε να το παρέχει το 2006. Οπότε ας πάμε να δούμε, εάν το 2006 υπάρχει έστω κι ένα SWAP από το οποίο να μπορεί να πιθανολογηθεί ως αληθής ως ισχυρισμός της αντιδίκου, περί δανεισμού CHF μέσω SWAP από την διατραπεζική αγορά.

ΕΤΟΣ 2006 
Σύμφωνα με έγγραφο που προσκομίστηκε ως "σχετικό 15" από την τράπεζα, από 08-09-2006 φέρεται να ξεκίνησε εκ μέρους της η χορήγηση των επίδικων δανείων. 
Συνεπώς, οι οικονομικές καταστάσεις του έτους 2006 (που αφορούν περίοδο χρήσης από 01-01-2006 έως και 31-12-2006) και τα έτη που ακολουθούν, είναι απολύτως κρίσιμα προκειμένου να ανεύρουμε πόσα ακριβώς CHF δανείστηκε και πόσα CHF δάνεισε με τη σειρά της σε καταναλωτές, μέσω των επίδικων προϊόντων.
Στη σελίδα 19, λοιπόν, των εν λόγω οικονομικών καταστάσεων βλέπουμε τα κάτωθι:


Η σελίδα 19 των οικονομικών καταστάσεων της τράπεζας έτους χρήσης 2006

Το 2006 το παραπάνω παράδοξο παίρνει περίεργα εκρηκτικές διαστάσεις. Συγκεκριμένα, η τράπεζα φέρεται να διαθέτει ως ρευστά διαθέσιμα ποσότητα CHF που αντιστοιχεί σε μόλις 1,420 εκατομμύρια €. Έχει χορηγήσει δάνεια προς τράπεζες σε CHF, που κατά το ισότιμό τους σε € ανέρχονται σε 2,930 εκατομμύρια ευρώ. Και έχει χορηγήσει 445,195 εκατομμύρια ευρώ ως δάνεια σε CHF.
Αλλά, αντίθετα, έχει μόλις 137,499 εκατομμύρια δανεισμό σε CHF και το σημαντικότερο, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΣΕ CHF.
Που είναι, λοιπόν, οι συμβάσεις ανταλλαγής νομισμάτων που μας λέγει η ενόρκως εξετασθείσα μάρτυρας της τράπεζας και ανέφερε και ο μάρτυράς της στο ακροατήριο;;;
ΕΔΩ ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ 2006, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΠΟ ΠΑΡΑΓΩΓΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕ ΟΥΤΕ 1€ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ SWAP, ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΝΑ ΑΠΕΚΤΗΣΕ CHF!
Που είναι, λοιπόν, τα διαβόητα swap;;;
Πώς γίνεται να μην φαίνονται στα βιβλία της αντιδίκου;;;
Και εάν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε… πώς δόθηκαν 445,195 εκατομμύρια € ως δάνεια σε CHF, χωρίς τον αντίστοιχο δανεισμό των CHF;;;
Ποιος λέγει τελικά, ψέματα;;;
Τα βιβλία της τράπεζας που αναφέρονται σε ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΠΟ SWAP Ή ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΟΥ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΑΝΗ ΨΕΥΔΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ;;;
Ακόμα και στην αδόκητη περίπτωση, που η τράπεζα ήθελε να ισχυριστεί, ότι τα κεφάλαια για τον δανεισμό των καταναλωτών προέκυψαν από απευθείας διατραπεζικό δανεισμό (δηλ, όχι από swap) τότε, αφενός αποδεικνύεται ουσιαστικά αβάσιμος ο ισχυρισμός περί swap, τον οποίο με τόση ένταση πρότεινε ενώπιον του δικαστηρίου, και αφετέρου και πάλι, από απευθείας διατραπεζικό δανεισμό 137,499 εκατομμυρίων πώς γίνεται να χορηγούνται δάνεια 445,195 εκατομμυρίων;;;
Μην ξεχνάμε ότι εν προκειμένω θα έπρεπε τα ποσά του δανεισμού της να είναι ίσα με τα ποσά των χορηγηθέντων δανείων εκ μέρους της!
Διαφορετικά, καταρρέει ο ισχυρισμός, ότι δήθεν ήταν πραγματικά δάνεια συναλλάγματος.
Διότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να δώσω δάνειο συναλλάγματος, εάν δεν έχω πρώτα το συνάλλαγμα!
Εάν δεν έχω το συνάλλαγμα, τότε μπορώ να δώσω μόνο δάνειο σε ευρώ!
Και εάν δίνω δάνειο σε ευρώ και ύστερα, το βαφτίζω «δάνειο σε συνάλλαγμα» τότε στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι δάνειο συναλλάγματος αλλά δάνειο με ρήτρα αξίας νομίσματος CHF.
Και δάνειο με ρήτρα αξίας CHF σημαίνει ότι το δανειακό κεφάλαιο εκταμιεύθηκε σε ευρώ και μόνο για τον υπολογισμό της οφειλής συνυπολογίζεται η αξία του CHF.
Kαι επομένως δεν πρόκειται για συνομολόγηση οφειλής σε ξένο νόμισμα,  με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζεται το 291ΑΚ!
Ήδη για το 2006, επιβεβαιώνονται και αποδεικνύονται από τα επίσημα έγγραφα της τράπεζας, ΟΛΕΣ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ, δηλαδή, ότι τελικώς, είτε η τράπεζα δεν απέκτησε τα CHF, είτε απέκτησε μια κάποια πολύ μικρή ποσότητα CHF και την ανακύκλωνε διαρκώς μοχλεύοντας τα ρευστά διαθέσιμά της, δημιουργώντας απαιτήσεις από καθαρό…αέρα!

ΕΤΟΣ 2007
Στη σελίδα 25 των οικονομικών καταστάσεων του εν λόγω έτους που αφορά περίοδο χρήσης από 01-01-2007 έως και 31-12-2007 βλέπουμε την κάτωθι εικόνα:

Σελίδα 25 των οικονομικών καταστάσεων της τράπεζας έτους χρήσης 2007

Το 2007 η παραδοξότητα αποδεικνύεται ότι ήταν τελικώς, αισχροκέρδεια. Συγκεκριμένα, η τράπεζα φέρεται να διαθέτει ως ρευστά διαθέσιμα ποσότητα CHF που αντιστοιχεί σε μόλις 2,718 εκατομμύρια €. Έχει χορηγήσει δάνεια προς τράπεζες σε CHF, που κατά το ισότιμό τους σε € ανέρχονται σε 152,039 εκατομμύρια ευρώ, έχει εκδώσει και παράγωγα από τα οποία απαιτεί 5,748 εκατομμύρια €.
Και τώρα η αποκάλυψη
Και έχει χορηγήσει 1,603734 δισεκατομμύρια ευρώ ως δάνεια σε CHF.
Αλλά, αντίθετα, έχει μόλις 5,242 εκατομμύρια δανεισμό σε CHF από παράγωγα.
Καταλαβαίνετε τι βλέπουμε;
Από 5,242 εκατομμύρια ευρώ γεννήθηκαν δάνεια 1,60 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μιλάμε για μόχλευση ή ανακύκλωση των ιδίων CHF κατά 305,93 φορές!!!
Δηλαδή κάθε 1 CHF που εμφάνιζε στα βιβλία της η τράπεζα το δάνειζε σε περίπου 306 ανθρώπους!
Ακόμα και στην αδόκητη περίπτωση, που η τράπεζα ήθελε να ισχυριστεί, ότι τα κεφάλαια για τον δανεισμό των καταναλωτών προέκυψαν από απευθείας διατραπεζικό δανεισμό (δηλ, όχι από swap) τότε, αφενός αποδεικνύεται ουσιαστικά αβάσιμος ο ισχυρισμός περί swap, τον οποίο με τόση ένταση πρότεινε ενώπιον του δικαστηρίου και αφετέρου και πάλι, από απευθείας διατραπεζικό δανεισμό 85,805 εκατομμυρίων πώς γίνεται να χορηγούνται δάνεια 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ;;;
Διότι, μην ξεχνάμε ότι εν προκειμένω τα ποσά του δανεισμού της σε CHF θα έπρεπε να είναι ίσα με τα ποσά των χορηγηθέντων δανείων εκ μέρους της!
Διαφορετικά, καταρρέει ο ισχυρισμός της, ότι δήθεν ήταν πραγματικά δάνεια συναλλάγματος. Διότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να δώσω δάνειο συναλλάγματος, εάν δεν έχω πρώτα το συνάλλαγμα!
Εάν δεν έχω το συνάλλαγμα, τότε μπορώ να δώσω μόνο δάνειο σε ευρώ!
Και εάν δίνω δάνειο σε ευρώ και ύστερα, το βαφτίζω «δάνειο σε συνάλλαγμα» τότε στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι δάνειο συναλλάγματος αλλά δάνειο με ρήτρα αξίας νομίσματος CHF.
Και δάνειο με ρήτρα αξίας CHF σημαίνει ότι το δανειακό κεφάλαιο εκταμιεύθηκε σε ευρώ και το CHF αποτελεί στοιχείο που χρησιμοποιείται μόνο για τον υπολογισμό της του ύψους της οφειλής.
Kαι επομένως δεν πρόκειται για συνομολόγηση οφειλής σε ξένο νόμισμα,  με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζεται το 291ΑΚ!
Και τελικά, επιβεβαιώνεται και αποδεικνύεται από τα επίσημα έγγραφά της, ο αγωγικός ισχυρισμός, ότι τελικώς, είτε δεν απέκτησε τα CHF, είτε απέκτησε μια κάποια πολύ μικρή ποσότητα CHF και την ανακύκλωνε διαρκώς μοχλεύοντας τα ρευστά διαθέσιμά της, δημιουργώντας απαιτήσεις από καθαρό…αέρα!
Αλλά αφού βρήκαμε ένα, έστω υποτυπώδες ποσό από swap σε CHF, αξίζει να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας τον επίσημο ορισμό μιας συναλλαγής ανταλλαγής, όπως τον δίνει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Οι κατευθυντήριες γραμμές της ΕΚΤ στις οποίες δίνεται και ο θεσμικός ορισμός του swap
 Εφόσον η τράπεζα ισχυρίζεται επί της ουσίας ότι έκανε μια σύμβαση διπλής ανταλλαγής (νομισμάτων) τότε, ως προς το σκέλος της ανταλλαγής νομισμάτων (currency swap) πρέπει να είχε ήδη συνάψει με το swap μια ταυτόχρονη σύμβαση για προθεσμιακή αγορά/πώληση του ίδιου ποσού του συγκεκριμένου νομίσματος έναντι του πρώτου νομίσματος.
Εν προκειμένω τίθεται το ερώτημα, ποιο είναι το πρώτο νόμισμα και ποιο το δεύτερο. Δηλαδή, σε αυτές τις προθεσμιακές συμβάσεις η τράπεζα θα έπρεπε να είναι πωλήτρια ή αγοράστρια και ποιου νομίσματος;
Τα πράγματα είναι μάλλον απλά: Η τράπεζα με το swap απέκτησε CHF, και ταυτόχρονα, πούλησε προθεσμιακά αυτά τα CHF, την ίδια στιγμή που κατήρτισε το SWAP. Ωστόσο, ιδωμένη η ίδια συναλλαγή αντίστροφα, ως πώληση EURO, θα μπορούσε να σημαίνει ότι η τράπεζα πούλησε ευρώ και τα αγόρασε προθεσμιακά.
Η πρακτική σημασία της διάκρισης είναι σημαντική.
Διότι εάν η τράπεζα οφείλει να αγοράσει προθεσμιακά τα CHF (πουλώντας EURO), τότε αυτό αυτόματα σημαίνει ότι, στον κρίσιμο χρόνο, δεν είχε στην κατοχή της τα CHF! Συνεπώς, είναι αδύνατο να δανειοδότησε χρήματα από κεφάλαια που δεν έχει στην κατοχή της!
Εάν πάλι, η τράπεζα οφείλει να πουλήσει προθεσμιακά τα CHF (αγοράζοντας EURO), τότε η ισοτιμία πώλησης είναι κλειδωμένη, τη στιγμή κατάρτισης του swap (αφού αυτή είναι η λειτουργία της προθεσμιακής αγοράς/πώλησης) κι επομένως, δεν υφίσταται καμία ζημία από την όποια συναλλαγματική μεταβολή.
Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι ενώπιον των δικαστηρίων η τράπεζα λέει μόνο τη μισή αλήθεια. Λέει μόνο για το swap. Βλέπετε, έπρεπε και όφειλε να επικαλεστεί έναν τρόπο απόκτησης υποτιθέμενων κεφαλαίων σε CHF.
Αναγκάστηκε, λοιπόν, να πει κάτι αλλά κι αυτό το είπε…μισό.
ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΣΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ.
Δεν είπε, δηλαδή, ότι συνέπεια της σύναψης του swap ήταν μια ταυτόχρονη προθεσμιακή σύμβαση συναλλάγματος. Από την ίδια τη φύση αυτής της σύμβασης, όμως, προκύπτει, είτε ότι η τράπεζα ποτέ δεν αγόρασε τα ελβετικά φράγκα, είτε ότι, ακόμα κι αν τα αγόρασε, τότε μπορεί να τα πούλησε ήδη ή μπορεί να τα πουλήσει στο μέλλον, χωρίς καμία ζημιά, λόγω της παγιωμένης ισοτιμίας στην οποία συμφωνήθηκε τόσο το swap, όσο και η προθεσμιακή σύμβαση.

ΕΤΟΣ 2008 
Στη σελίδα 28 των οικονομικών καταστάσεων του εν λόγω έτους που αφορά περίοδο χρήσης από 01-01-2008 έως και 31-12-2008 βλέπουμε την κάτωθι εικόνα:

Σελίδα 28 των οικονομικών καταστάσεων έτους χρήσης 2008

Το 2008 συνεχίζονται με αμείωτη ένταση όλα τα παραπάνω. Συγκεκριμένα, η τράπεζα φέρεται να διαθέτει ως ρευστά διαθέσιμα ποσότητα CHF που αντιστοιχεί σε μόλις 2,560 εκατομμύρια €. Έχει χορηγήσει δάνεια προς τράπεζες σε CHF, που κατά το ισότιμό τους σε € ανέρχονται σε 499,179 εκατομμύρια ευρώ, έχει εκδώσει και παράγωγα από τα οποία απαιτεί CHF αξίας 11,005 εκατομμύρια €.
Και τώρα η αποκάλυψη
Και έχει χορηγήσει 2,123516 δισεκατομμύρια ευρώ ως δάνεια σε CHF.
Αλλά, αντίθετα, έχει μόλις 12,290 εκατομμύρια δανεισμό σε CHF από παράγωγα.
Καταλαβαίνετε τι βλέπουμε;
Από 12,290 εκατομμύρια ευρώ γεννήθηκαν δάνεια 2,123516 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μιλάμε για μόχλευση ή ανακύκλωση των ιδίων CHF κατά 172,78 φορές!!!
Δηλαδή κάθε 1 CHF που εμφάνιζε στα βιβλία της η αντίδικος, το δάνειζε σε περίπου 173 ανθρώπους!
Και βέβαια, στην περίπτωση αυτή ισχύουν ακριβώς και κατά απόλυτη αναλογία, όλα όσα αναφέρθηκαν αμέσως παραπάνω.

ΕΤΟΣ 2009 
Στη σελίδα 39 των οικονομικών καταστάσεων του εν λόγω έτους που αφορά περίοδο χρήσης από 01-01-2009 έως και 31-12-2009 βλέπουμε την κάτωθι εικόνα:

Σελίδα 39 των οικονομικών καταστάσεων έτους χρήσης 2009

 
Το 2009 συνεχίζονται με αμείωτη ένταση όλα τα παραπάνω. Και το έτος 2009 έχει μια ιδιαίτερη αξία στην αναζήτησή μας, όπως θα δείτε λίγο παρακάτω.
Κατά το έτος 2009, η αντίδικος φέρεται να διαθέτει ως ρευστά διαθέσιμα ποσότητα CHF που αντιστοιχεί σε μόλις 4,340 εκατομμύρια €. Έχει χορηγήσει δάνεια προς τράπεζες σε CHF, που κατά το ισότιμό τους σε € ανέρχονται σε 171,714 εκατομμύρια ευρώ, έχει εκδώσει και παράγωγα από τα οποία απαιτεί CHF αξίας 5,522 εκατομμύρια €.
Και τώρα η αποκάλυψη
Και έχει χορηγήσει 2,507440 δισεκατομμύρια ευρώ ως δάνεια σε CHF.
Αλλά, αντίθετα, έχει μόλις 5,849 εκατομμύρια δανεισμό σε CHF από παράγωγα.
Καταλαβαίνετε τι βλέπουμε;
Από 5,849 εκατομμύρια ευρώ γεννήθηκαν δάνεια 2,507440 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μιλάμε για μόχλευση ή ανακύκλωση των ιδίων CHF κατά 428,6955 φορές!!!
Δηλαδή κάθε 1 CHF που εμφάνιζε στα βιβλία της η αντίδικος, το δάνειζε σε περίπου 429 ανθρώπους!

Έτσι προέκυψαν τα CHF. 
Ή μάλλον, έτσι αποδεικνύεται ότι ΔΕΝ προέκυψαν ποτέ τα CHF. 

Αυτά είναι τα δάνεια σε CHF, που με τόση ένταση επιδικάζονται υπέρ των τραπεζών από τα δικαστήρια. Και επιδικάζονται με βάση το 291ΑΚ, που αναφέρεται σε συνομολόγηση οφειλής σε ξένο νόμισμα.

Με βάση τα παραπάνω όμως, μόνο δυο λύσεις θα μπορούσαν να είναι πράγματι εύλογες και δίκαιες:

Α. Είτε να γίνει δεκτό το προφανές, ότι δηλαδή η τράπεζα δάνεισε €, που επένδυσε πίσω από ένα συνολικά διαφανές προϊόν, το οποίο ονόμασε "δάνειο σε CHF" με σκοπό να προβεί σε κατάχρηση Δικαίου. Δηλαδή, είχε προβλέψει εκ των προτέρων τι επρόκειτο να συμβεί και στόχευε στην επίκληση του 291ΑΚ, προκειμένου να νομιμοποιήσει το αδιανόητο.
Τούτο το δάνειο, όμως, θα ήταν στην πραγματικότητα, δάνειο με ρήτρα αξίας νομίσματος CHF, κι επομένως, ως οφειλή σε εγχώριο νόμισμα, θα πρέπει να ελεγχθεί κανονικά, δίχως να τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση αυτή το 291ΑΚ.

Β. Πράγματι ο αέρας, είναι ξένο νόμισμα, αφού εθνικό νόμισμα της χώρας, από 01-01-2002 είναι το ευρώ. Εφόσον αποδεικνύεται ότι η τράπεζα δάνεισε CHF, που ποτέ δεν είχε, τότε θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι δάνεισε αέρα. 
Συνεπώς, οι δανειολήπτες θα πρέπει να μπορούν να πληρώσουν τα δάνειά τους, είτε σε εγχώριο νόμισμα, είτε στο νόμισμα που πραγματικά χρηματοδοτήθηκαν. Από αύριο, λοιπόν, προσδοκώ από τους δικαστές να επιδικάζουν καταβολές δανειοληπτών "CHF" με ωραιότατο καθαρό αέρα. 
291 δεν θέλετε;
Αέρα, λοιπόν! 

Διότι, πολύ απλά, Ελβετικά φράγκα δεν υπήρξαν ποτέ...
Μια χαρούλα απόφαση θα είναι και αυτή.
Ε; 

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Δάνεια σε CHF: Ξεκάθαρο 291ΑΚ

Το άρθρο 291 του Αστικού Κώδικα λέει επί λέξει:

"Άρθρο 291 - Παροχή σε ξένο νόμισμα 
Όταν πρόκειται για χρηματική οφειλή σε ξένο νόμισμα που πρέπει να πληρωθεί στην Ελλάδα, ο οφειλέτης, αν δεν συμφωνήθηκε το αντίθετο, έχει δικαίωμα να πληρώσει σε εγχώριο νόμισμα με βάση την τρέχουσα αξία του ξένου νομίσματος στο χρόνο και τον τόπο της πληρωμής."

O παραπάνω κανόνας, ο οποίος σημειώνω, ότι δεν είναι αναγκαστικό δίκαιο, αποτελεί το βαρύ όπλο των τραπεζών, στη δικαστική τους μάχη να διασώσουν τον ΓΟΣ για την χορήγηση δανείων σε CHF.

Δηλαδή, οι τράπεζες λένε, ότι εφόσον με τον Όρο των δανείων επαναλαμβάνεται διάταξη Νόμου, έστω κι αν δεν είναι αναγκαστικού δικαίου, ο Όρος δεν μπορεί να ελεγχθεί από άποψη καταχρηστικότητας.

Μέχρι τώρα αντιδρούσα. Έγραφα ολόκληρες σελίδες προσπαθώντας να εξηγήσω, για ποιους λόγους δεν ισχύει το 291 ΑΚ για τα δάνεια σε CHF.

Αλλά μόλις σήμερα, ένας καλός φίλος κι εντολέας μου, μου ζήτησε να του πω την άποψή μου στην παρακάτω ρύθμιση, που του πρότεινε η τράπεζα.

Μόλις είδα αυτό που θα δείτε παρακάτω, στην εικόνα, πείστηκα. Ναι, πείστηκα. Ναι, εφαρμόζεται το 291 ΑΚ. Ναι, είναι οφειλή σε ξένο νόμισμα. Και ο Όρος είναι δηλωτικός.

Να δείτε και μόνοι σας.


Σας διαβεβαιώνω ότι έτσι ακριβώς είναι, όχι μόνο η προτεινόμενη ρύθμιση αλλά και η αρχική σύμβαση του δανείου. Ορίζει το ποσό του δανείου σε ευρώ, αλλά η οφειλή υπολογίζεται σε CHF. 

Τι;;;

Τι εννοείτε ότι το δάνειο είναι σε ευρώ, δηλαδή σε εθνικό νόμισμα;;;

Τι εννοείτε ότι έχουμε το παράδοξο άλλο να είναι το νόμισμα του δανείου κι άλλο να είναι το νόμισμα των παρεπόμενων απαιτήσεων;;;

Τι εννοείτε ότι αυτό δεν είναι δάνειο συναλλάγματος αλλά δάνειο με ρήτρα αξίας νομίσματος;;;

Αστειότητες!
Ναι, μάλιστα! 
Αστειότητες!!!

Εγώ εφεξής συντάσσομαι με το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. 
Δηλωτικός ο Όρος;;;
ΔΗΛΩΤΙΚΟΣ!

Ακόμα κι αν μου πουν ότι πετάει ο γάϊδαρος, "Πετάει!" θα αναφωνήσω και εγώ. Και θα προσδιορίσω και το μοντέλο σε υπερηχητικό Concorde!

Γελάνε και τα τσιμέντα.
Αλλά καταστρέφονται άνθρωποι...



ΥΓ1: Η ανάρτηση είναι προφανώς ειρωνική και προς γνώση των αρμοδίων.


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε!

Όπως και πριν από περίπου 9 μήνες, έτσι και τώρα, μετά από την εκδίκαση των Συλλογικών Αγωγών με θέμα τα δάνεια σε Ελβετικό φράγκο (CHF) σκόπευα να αναρτήσω κάποια στοιχεία, αναφορικά με το καθαρά οικονομικό σκέλος της κάθε υπόθεσης.

Αλλά αποφάσισα να αναβάλω τις σχετικές αναρτήσεις διότι στο μεταξύ, άρχισα να κάνω μια περίεργη συλλογή. Μια συλλογή τραπεζικών ισχυρισμών σε δίκες δανείων σε CHF.  Και θεωρώ ότι αυτή η συλλογή έχει την αξία της. 

Μια από τις σπουδαιότερες παραμέτρους κάθε Συλλογικής Αγωγής και εν γένει των "δανείων σε CHF" ήταν να διευκρινιστεί, το πώς βρήκαν οι τράπεζες τα CHF που υποτίθεται ότι δάνεισαν στους καταναλωτές. 

Στις μεν Συλλογικές Αγωγές βασικοί ισχυρισμοί των εναγόντων καταναλωτών ήταν ότι, είτε οι τράπεζες δεν δανείστηκαν ποτέ τα chf (με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να χορηγήσουν κάτι που δεν είχαν), είτε ότι είχαν ένα μικρό ποσό chf το οποίο ανακύκλωναν διαρκώς (γεννώντας κεφάλαια από μόχλευση δηλ. πραγματικό αέρα!). 

Οι δε τράπεζες προσπαθώντας να απαντήσουν στα παραπάνω, πρότειναν διάφορους ισχυρισμούς. Ας τους δούμε.

Πρώτος ισχυρισμός: Cross currency swaps
Ο πρώτος από αυτούς, έλεγε ότι η τράπεζα πορίστηκε τα chf που χρειαζόταν από συμβάσεις ανταλλαγής νομισμάτων. Στα αγγλικά αυτές λέγονται cross currency swaps. 

Ακολουθεί σχετικό απόσπασμα από δικαστικά πρακτικά και περιλαμβάνει την κατάθεση μάρτυρα Συλλογικής Αγωγής.

[Στα πρακτικά οι δικηγόροι φαίνονται συνήθως να ρωτούν και οι μάρτυρες απαντάνε. Έτσι, αυτό που βλέπετε παρακάτω δεν είναι ένας απλός διάλογος, αλλά αποδεικτική διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου. Ελπίζω οι ρόλοι να γίνονται αντιληπτοί στον αναγνώστη, από το γραπτό κείμενο.]

Σύμφωνα με τον πρώτο ισχυρισμό, λοιπόν, οι τράπεζες είχαν συνάψει swaps. Με αυτά αντάλλαξαν κάποια από τα ευρώ τους με κάποια chf, που έλαβαν από τράπεζες του εξωτερικού. Όπως βλέπετε, οι τράπεζες δεν δανείζονται με βάση κάποια ισοτιμία. Δανείζονται απόλυτο ποσό. Και αυτό οφείλουν να επιστρέψουν με τη λήξη του swap. 

Πχ αν με δανείσετε 100 chf, και σας δώσω αντίστοιχα, 100€, τότε με τη λήξη του swap, εσείς θα πρέπει να μου επιστρέψετε τα 100€ και εγώ θα πρέπει να σας επιστρέψω τα 100 chf. 

Για τον ενδιάμεσο χρόνο, (δηλαδή, μέχρι να λήξει το swap, για να επιστραφούν τα αρχικά κεφάλαια) εγώ (που πήρα chf από εσάς) θα πρέπει να σας πληρώνω τόκο με βάση το Libor, κι εσείς (που πήρατε ευρώ από εμένα), θα πρέπει να μου πληρώνετε τόκους με βάση το Euribor.  

Στη σχέση ανταλλαγής νομισμάτων (στο swap, δηλαδή) η ισοτιμία είναι αδιάφορη. Είναι σαν να σας λέω, ότι ανταλλάσσω 10 κιλά μήλα με εσάς που συμφωνείτε να μου δώσετε 15 κιλά αχλάδια. Δεν έχει σημασία το πόσο αξίζει κάθε κιλό μήλα ή κάθε κιλό αχλάδια. Αφού συμφωνήσαμε σε ανταλλαγή, η ανταλλαγή γίνεται σε απόλυτους αριθμούς κι όχι με ισοδύναμες αξίες. Και στη λήξη της θα πρέπει να επιστραφούν τα αγαθά στους αρχικούς τους κατόχους.


Στο παραπάνω παράδειγμα, αφού έδωσα 10 κιλά μήλα και πήρα 15 κιλά αχλάδια, τα αχλάδια, θα πρέπει να τα πουλήσω προθεσμιακά, να κατοχυρώσω δηλαδή, μια τιμή ανά κιλό, ώστε να μην έχω κίνδυνο σε περίπτωση που χαλάσουν.

Αυτό το προθεσμιακό σκέλος είναι που καθιστά τα swap αποτελεσματικά εργαλεία αντιστάθμισης κινδύνου, με τα οποία εξαλείφεται ο συναλλαγματικός κίνδυνος.

Άρα, αν οι τράπεζες πράγματι συνήψαν swaps τότε δεν κινδυνεύουν από τη μεταβολή της συναλλαγματικής ισοτιμίας, αφού θα επιστρέψουν ένα απόλυτο ποσό στους αντισυμβαλλομένους τους.

Στην περίπτωση αυτή, το ποσό αυτό (δηλαδή, τα chf) φρόντιζαν τα έχουν πάντα στα χέρια τους, αφού τα έπαιρναν πίσω επιτόπου και αυτοστιγμεί με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με τους καταναλωτές, στους οποίους τελικώς χορηγούσαν ευρώ. 

Έτσι, είτε ήδη έχουν στα χέρια τους τα chf που θα κληθούν να επιστρέψουν, είτε τα έχουν ήδη επιστρέψει, με αποτέλεσμα να καρπώνονται τις μεταβολές της συναλλαγματικής ισοτιμίας, ως κέρδος τους.

Δεύτερος ισχυρισμός: Η τράπεζα δανείζεται στη διατραπεζική αγορά
Ο ισχυρισμός αυτός συνήθως βρίσκεται στα δικόγραφα των τραπεζών, ενώ σε δυο περιπτώσεις, αυτό τον ισχυρισμό μεταχειρίστηκε και ο τεχνικός σύμβουλος των τραπεζών (μέγα σφάλμα...). Για του λόγου το αληθές να ένα απόσπασμα από δικόγραφο τράπεζας σε δίκη που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή.




Ο ισχυρισμός είναι σχεδόν ίδιος αλλά ταυτόχρονα πολύ διαφορετικός σε σχέση με τα swap. 

Κατ' αρχάς, διότι, διατραπεζικό δανεισμό μπορώ να έχω με πάρα πολλές μεθόδους. 

Πχ αν μια τράπεζα χρειάζεται chf, μπορεί να κάνει ένα swap για να ανταλλάξει ευρώ με chf, μπορεί να κάνει μια διμερή δανειακή σύμβαση για να δανειστεί απευθείας κάποια chf, μπορεί να εκδώσει ομόλογο απευθείας σε chf, ώστε πουλώντας το μελλοντικό της χρέος, να ποριστεί στο παρόν τα chf που χρειάζεται. Μπορεί, παραπέρα, να συνάψει συμβάσεις forward ή option και να ασκήσει τα δικαιώματά της, σε αγορά ή πώληση του νομίσματος-στόχου. 

Όμως ο δανεισμός είναι κάτι διαφορετικό από το swap. Στο swap και τα δυο μέρη κάτι δίνουν και κάτι παίρνουν. 

Στον δανεισμό, όμως, το ένα μέρος είναι μόνο δανειστής και το άλλο μέρος μόνο δανειζόμενος. Το ένα μέρος εκπληρώνει τις υποχρεώσεις παροχής του με την καταβολή του δανείσματος, ενώ το άλλο μέρος, από εκείνη τη στιγμή και μετά, βαρύνεται με την υποχρέωση επιστροφής κεφαλαίου και τόκων. Είναι αυτό που συνήθως προσδιορίζεται από τα Δικαστήρια ως "ετεροβαρής σύμβαση".

Ήδη, λοιπόν, οι δυο πρώτοι ισχυρισμοί παρουσιάζουν σημαντικές νομικές διαφορές με σημαντικές ουσιαστικές προεκτάσεις. Ας δούμε και τον τρίτο ισχυρισμό για να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα.

Τρίτος ισχυρισμός: Η τράπεζα αγοράζει τα CHF
Ο ισχυρισμός αυτός ακούγεται αραιά πυκνά από μάρτυρες των τραπεζών. Όταν εξετάζονται στο ακροατήριο, συνήθως μας λένε ότι οι τράπεζες αγόρασαν τα chf, τα οποία στη συνέχεια χορήγησαν στους δανειολήπτες. Και μετά μας λένε, ότι, τελικά, δεν τα χορήγησαν στους καταναλωτές.

Για του λόγου το αληθές ακολουθεί απόσπασμα πρακτικών από δίκη μου, στην οποία ο μάρτυρας ομολόγησε και απέδειξε σημαία και τέρατα. Ιδού


Ο τρίτος ισχυρισμός, λοιπόν, λέει ότι η τράπεζα αγοράζει τα chf.
Ούτε swap, ούτε δανεισμός.
Αγορά.

Η αγορά, όμως, είναι, προφανώς, κάτι εντελώς διαφορετικό. 
Πχ αν εσείς αγοράσετε σήμερα μια ουγγιά χρυσάφι με 100€ και σε 2 χρόνια η ουγγιά εκτοξευτεί στα 1.000€, τότε θα έχετε κερδίσει 900€. Δεν οφείλετε να τα επιστρέψετε σε κανέναν, δεν οφείλετε να αποπληρώσετε οποιοδήποτε δάνειο. Η ουγγιά αγοράστηκε από εσάς και σας ανήκει. Όπως και το κέρδος από την πώλησή της με την υπεραξία που απέκτησε στον ενδιάμεσο χρόνο.

Και λίγο παρακάτω, στην ίδια κατάθεση, του ίδιου μάρτυρα, έρχεται το αποκορύφωμα:
"Δεν υπάρχουν ελβετικά φράγκα". 

"Πρόκειται στην ουσία για συνομολόγηση λογιστικού δανείου σε ελβετικά φράγκα".

"Δεν υπάρχει φυσικό χρήμα, είναι λογιστική η πράξη σε συνάλλαγμα".

Αυτά τα λέει ο μάρτυρας της τράπεζας!


Τι γίνεται, λοιπόν, εδώ, τι από όλα ισχύει;

Τίποτα και όλα μαζί.
Η ίδια τράπεζα προβάλλει τρεις διαφορετικούς ισχυρισμούς.
Όλοι προβλήθηκαν και προβάλλονται, ενώπιον Δικαστηρίων.
Και όλοι είναι δήθεν ειλικρινείς.
Ενώ είναι αντιφατικοί μεταξύ τους.
Και ο ένας αναιρεί τον άλλο.
Και καταλήγουν να αλληλοεξουδετερώνονται.
Ή θα έπρεπε να καταλήγουν αλληλοεξεδουτερωμένοι.

Αλλά, όπως καταλαβαίνετε, αυτό δεν γίνεται.

Στην Ελλάδα οι τράπεζες απολαμβάνουν ένα οιονεί προνόμιο ασυλίας. Ισχυρίζονται αντιφατικά πράγματα, που καταλήγουν ένεκα της αντινομίας τους, να είναι τουλάχιστον αναξιόπιστα, για να μην πω ψευδή. 

Όλα αυτά τα λένε μέσα στις αίθουσες των Δικαστηρίων. 
Και δεν μιλάει κανείς. 
Δεν ανοίγει μύτη. 
Όλοι κάνουν ότι δεν ακούν τίποτα, δεν βλέπουν τίποτα, δεν καταλαβαίνουν τίποτα.

Σημειωτέον: Σε αυτή την τελευταία δίκη, που ακούστηκε ότι η τράπεζα αγοράζει τα chf, είχε εκδοθεί διαταγή πληρωμής σε βάρος του δανειολήπτη.

Η κατάθεση δόθηκε την ημέρα που δικάστηκε η ανακοπή.

Ενώ έχει εκδικαστεί η ανακοπή και αναμένεται η έκδοση αποφάσεως και ενώ εκκρεμεί η αίτηση αναστολής, ώστε να σταματήσει κάθε πράξη εκτέλεσης, η τράπεζα έκανε αναγκαστική κατάσχεση και όρισε και πλειστηριασμό.

Όπως έχω ξαναπεί, τους δώσατε το δικαίωμα κ Δικαστές. Και τώρα δεν μαζεύονται αυτοί που έμαθαν, ότι όσο καταχρηστικοί κι αν είναι, πάντα θα δέχεστε μια ένσταση αοριστίας, νομιμοποιώντας ένα-ένα όλα τα τραπεζικά τους σκάνδαλα.

Αλλά τι φωνάζω;
Τι περιμένω, ο αφελής;

Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε, θα μου εξηγούσε από κάποια γωνία της Ιστορίας ο Μάρξ...

Καληνύχτα σε όλες και όλους μας.


Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

5800/2016 ΜονΠρωτ Αθηνών: Άκυροι ως καταχρηστικοί οι ΓΟΣ δανείου σε CHF - Αναστέλλεται η εκτέλεση Διαταγής Πληρωμής.

Με την υπ' αριθμ 5800/2016 απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αναστέλλει την εκτέλεση Διαταγής Πληρωμής, αφού οι ΓΟΣ περί χορήγησης του δανείου σε ελβετικό φράγκο κρίθηκαν άκυροι ως καταχρηστικοί από το Δικαστήριο.

Για όποιον χρειάζεται το κείμενο της απόφασης, αυτό είναι διαθέσιμο σε μορφή pdf από ΕΔΩ, ενώ ακολουθεί και η προεπισκόπησή του για διαδικτυακή μελέτη.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

264/2016 ΜονΠρωτΙωαννίνων: Ακυρώνει ΔΠ και εκτέλεση

Με την υπ' αριθμ 264/2016 απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων ακύρωσε την προσβληθείσα Διαταγή Πληρωμής, την κατάσχεση και τις περιλήψεις κατασχετηρίων εκθέσεων που ακολούθησαν, με τις οποίες ακίνητο του ανακόπτοντος είχε τεθεί σε διαδικασία πλειστηριασμού, λόγω μη αναφοράς του επιτοκίου στην αίτηση επί τη βάσει της οποίας εκδόθηκε η Διαταγή πληρωμής.



Σχόλιο: Επιλέγω να σχολιάσω την εν λόγω απόφαση γιατί μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκε το Δικαστήριο τις νομικές θεμελιώσεις της απόφασης. Για το λόγο αυτό αναρτώ τα αποσπάσματα των 2 βάσεων των προσθέτων λόγων ανακοπής, επί των οποίων αναφέρεται η απόφαση 

Πρώτη βάση
 

Δεύτερη βάση
 

Η σχολιαζόμενη απόφαση δείχνει να ερευνά την πρώτη βάση, ως ταυτιζόμενη με τη δεύτερη. Η πρώτη βάση, όμως, αναφέρεται σε εσωτερική αντιφατικότητα του συμβατικού κειμένου και εξ αυτού του λόγου σε παραγόμενη αδιαφάνεια της σύμβασης. Δηλαδή, η πρώτη βάση, είναι ουσιαστική. Η αδιαφάνεια αυτή, όμως, σύμφωνα με την απόφαση, επιδρά στο ίδιο το παραδεκτό τόσο της αίτησης επί της οποίας εκδόθηκε η Διαταγή Πληρωμής, όσο και στην ίδια τη Διαταγή, ιδίως κατά το μέρος που παραλείπεται συνολικά η αναφορά του επιτοκίου της πίστωσης, έστω κι αν αναφέρονται ονομαστικά οι παράγοντες που το συναπαρτίζουν. Έτσι, λοιπόν, ο ουσιαστικός λόγος της αντιφατικότητας και της εντεύθεν αδιαφάνειας των συμβατικών όρων (ο οποίος, κατά τους ισχυρισμούς του ανακόπτοντος, θα έπρεπε να καταλήξει σε διαπίστωση πλήρωσης των προϋποθέσεων του 372ΑΚ, ως ουσιαστικού λόγου ακύρωσης της ΔΠ) συνδυαζόμενος με την δεύτερη βάση, που πλήττει το παραδεκτό της ΔΠ ενόψει της έλλειψης αναφοράς επιτοκίου, καταλήγει να καθιστά βάσιμη κι ως εκ τούτου παραδεκτή, τη δεύτερη βάση, η οποία πλήττει το ίδιο το παραδεκτό της αίτησης με την οποία εκδόθηκε η ΔΠ κι εν τέλει, στην ίδια τη ΔΠ, αφού, εξάλλου, η έρευνα του παραδεκτού προηγείται. 

Το Δικαστήριο, μάλιστα, αναλύει, ότι την έλλειψη αυτή δεν μπορούν να υποκαταστήσουν ή ακόμα και να αποκαταστήσουν τα εμπορικά βιβλία της τράπεζας (τα οποία έχουν μόνο αποδεικτική ισχύ ως προς το ύψος της απαίτησης και τις χρεώσεις του πιστούχου σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα) καταλήγοντας ορθά, ότι ο Δικαστής δεν είναι υποχρεωμένος να ανευρίσκει το ύψος των επιτοκίων και να διαπιστώνει εάν τα επιτόκια αυτά ήταν συμφωνημένα μεταξύ των διαδίκων. Άλλωστε, επισημαίνει, ότι η απόδειξη στο εν λόγω θέμα αποτελεί δικονομικό βάρος της τράπεζας. 

Είναι σύνηθες να βλέπουμε το ανάποδο!
Δικαστικές αποφάσεις διαλαμβάνουν -άκριτα και ατυχώς- στο σώμα τους, ότι "το επιτόκιο συμφωνήθηκε ως άθροισμα euribor+περιθώριο+εισφορά, επομένως το επιτόκιο είναι ορισμένο και γνωστό στον πιστούχο". Αλλά πουθενά στο κείμενο των αποφάσεων αυτών δεν μπορεί να μνημονευτεί αριθμητικά το ύψος του επιτοκίου, διότι πολύ απλά, ούτε οι ίδιοι οι Δικαστές που εκδίδουν τις αποφάσεις αυτές, δεν μπορούν να το εξεύρουν! Παρά ταύτα, αυτό που, σύμφωνα με τις ανωτέρω ατυχείς και άστοχες αποφάσεις, δεν μπορούν να ανεύρουν οι Δικαστές, θεωρείται και οφείλουν να το γνωρίζουν οι διάδικοι και οι δικηγόροι τους, ωσάν να είναι δικό τους αποδεικτικό βάρος, να ανεύρουν και να επικαλεστούν κάποιο επιτόκιο! Έτσι, μια μειοψηφία (ευτυχώς!) αποφάσεων, αντιστρέφοντας τα βάρη της απόδειξης, καταλήγει να εφευρίσκει μια υποτιθέμενη αοριστία, ακόμα και στον ισχυρισμό των ανακοπτόντων, ότι οι Διαταγές Πληρωμών που εκδίδουν οι τράπεζες είναι αόριστες! Μιλάμε για την απόλυτη δικαστική παράνοια!

Η σχολιαζόμενη απόφαση, όμως, πάει ένα βήμα παραπέρα από την παραπάνω ατυχή κι επιφανειακή νομολογιακή θεώρηση και επισημαίνει ότι το επιτόκιο (ως ο βασικός παράγοντας κόστους της πίστωσης) θα πρέπει αναφέρεται ρητά. Προβαίνει δηλαδή, σε αυτονόητες, εύλογες και δίκαιες σκέψεις, οι οποίες όμως προϋποθέτουν σοβαρή δικαστική βάσανο επάνω στα δικόγραφα, για την λήψη απόφασης και επιπλέον, μια Δικαιοσύνη διακατεχόμενη από ισονομία και ισοπολιτεία απέναντι στους διαδίκους, ανεξάρτητα από την οικονομική τους ισχύ ή/και την προσωπική προδιάθεση του καθενός. Με αυτές τις υπερβατικές σκέψεις η σχολιαζόμενη απόφαση, λοιπόν, πετυχαίνει κάτι εξαιρετικά σπάνιο στις μέρες μας: Πετυχαίνει αυτό που λέμε κοινώς, "δικαιοσύνη".

Για όποιον τη χρειάζεται, η απόφαση είναι διαθέσιμη για κατέβασμα σε μορφή pdf από ΕΔΩ

ΥΓ: Ευχαριστώ από την καρδιά μου το συνάδελφο Ιωαννίνων, Φίλιππο Πανταζή, για την εξαιρετική συνεργασία που είχαμε! Η βοήθειά του ήταν πολύ σημαντική.

de jure app