ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Φόρτωση...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

264/2016 ΜονΠρωτΙωαννίνων: Ακυρώνει ΔΠ και εκτέλεση

Με την υπ' αριθμ 264/2016 απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων ακύρωσε την προσβληθείσα Διαταγή Πληρωμής, την κατάσχεση και τις περιλήψεις κατασχετηρίων εκθέσεων που ακολούθησαν, με τις οποίες ακίνητο του ανακόπτοντος είχε τεθεί σε διαδικασία πλειστηριασμού, λόγω μη αναφοράς του επιτοκίου στην αίτηση επί τη βάσει της οποίας εκδόθηκε η Διαταγή πληρωμής.



Σχόλιο: Επιλέγω να σχολιάσω την εν λόγω απόφαση γιατί μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκε το Δικαστήριο τις νομικές θεμελιώσεις της απόφασης. Για το λόγο αυτό αναρτώ τα αποσπάσματα των 2 βάσεων των προσθέτων λόγων ανακοπής, επί των οποίων αναφέρεται η απόφαση 

Πρώτη βάση
 

Δεύτερη βάση
 

Η σχολιαζόμενη απόφαση δείχνει να ερευνά την πρώτη βάση, ως ταυτιζόμενη με τη δεύτερη. Η πρώτη βάση, όμως, αναφέρεται σε εσωτερική αντιφατικότητα του συμβατικού κειμένου και εξ αυτού του λόγου σε παραγόμενη αδιαφάνεια της σύμβασης. Δηλαδή, η πρώτη βάση, είναι ουσιαστική. Η αδιαφάνεια αυτή, όμως, σύμφωνα με την απόφαση, επιδρά στο ίδιο το παραδεκτό τόσο της αίτησης επί της οποίας εκδόθηκε η Διαταγή Πληρωμής, όσο και στην ίδια τη Διαταγή, ιδίως κατά το μέρος που παραλείπεται συνολικά η αναφορά του επιτοκίου της πίστωσης, έστω κι αν αναφέρονται ονομαστικά οι παράγοντες που το συναπαρτίζουν. Έτσι, λοιπόν, ο ουσιαστικός λόγος της αντιφατικότητας και της εντεύθεν αδιαφάνειας των συμβατικών όρων (ο οποίος, κατά τους ισχυρισμούς του ανακόπτοντος, θα έπρεπε να καταλήξει σε διαπίστωση πλήρωσης των προϋποθέσεων του 372ΑΚ, ως ουσιαστικού λόγου ακύρωσης της ΔΠ) συνδυαζόμενος με την δεύτερη βάση, που πλήττει το παραδεκτό της ΔΠ ενόψει της έλλειψης αναφοράς επιτοκίου, καταλήγει να καθιστά βάσιμη κι ως εκ τούτου παραδεκτή, τη δεύτερη βάση, η οποία πλήττει το ίδιο το παραδεκτό της αίτησης με την οποία εκδόθηκε η ΔΠ κι εν τέλει, στην ίδια τη ΔΠ, αφού, εξάλλου, η έρευνα του παραδεκτού προηγείται. 

Το Δικαστήριο, μάλιστα, αναλύει, ότι την έλλειψη αυτή δεν μπορούν να υποκαταστήσουν ή ακόμα και να αποκαταστήσουν τα εμπορικά βιβλία της τράπεζας (τα οποία έχουν μόνο αποδεικτική ισχύ ως προς το ύψος της απαίτησης και τις χρεώσεις του πιστούχου σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα) καταλήγοντας ορθά, ότι ο Δικαστής δεν είναι υποχρεωμένος να ανευρίσκει το ύψος των επιτοκίων και να διαπιστώνει εάν τα επιτόκια αυτά ήταν συμφωνημένα μεταξύ των διαδίκων. Άλλωστε, επισημαίνει, ότι η απόδειξη στο εν λόγω θέμα αποτελεί δικονομικό βάρος της τράπεζας. 

Είναι σύνηθες να βλέπουμε το ανάποδο!
Δικαστικές αποφάσεις διαλαμβάνουν -άκριτα και ατυχώς- στο σώμα τους, ότι "το επιτόκιο συμφωνήθηκε ως άθροισμα euribor+περιθώριο+εισφορά, επομένως το επιτόκιο είναι ορισμένο και γνωστό στον πιστούχο". Αλλά πουθενά στο κείμενο των αποφάσεων αυτών δεν μπορεί να μνημονευτεί αριθμητικά το ύψος του επιτοκίου, διότι πολύ απλά, ούτε οι ίδιοι οι Δικαστές που εκδίδουν τις αποφάσεις αυτές, δεν μπορούν να το εξεύρουν! Παρά ταύτα, αυτό που, σύμφωνα με τις ανωτέρω ατυχείς και άστοχες αποφάσεις, δεν μπορούν να ανεύρουν οι Δικαστές, θεωρείται και οφείλουν να το γνωρίζουν οι διάδικοι και οι δικηγόροι τους, ωσάν να είναι δικό τους αποδεικτικό βάρος, να ανεύρουν και να επικαλεστούν κάποιο επιτόκιο! Έτσι, μια μειοψηφία (ευτυχώς!) αποφάσεων, αντιστρέφοντας τα βάρη της απόδειξης, καταλήγει να εφευρίσκει μια υποτιθέμενη αοριστία, ακόμα και στον ισχυρισμό των ανακοπτόντων, ότι οι Διαταγές Πληρωμών που εκδίδουν οι τράπεζες είναι αόριστες! Μιλάμε για την απόλυτη δικαστική παράνοια!

Η σχολιαζόμενη απόφαση, όμως, πάει ένα βήμα παραπέρα από την παραπάνω ατυχή κι επιφανειακή νομολογιακή θεώρηση και επισημαίνει ότι το επιτόκιο (ως ο βασικός παράγοντας κόστους της πίστωσης) θα πρέπει αναφέρεται ρητά. Προβαίνει δηλαδή, σε αυτονόητες, εύλογες και δίκαιες σκέψεις, οι οποίες όμως προϋποθέτουν σοβαρή δικαστική βάσανο επάνω στα δικόγραφα, για την λήψη απόφασης και επιπλέον, μια Δικαιοσύνη διακατεχόμενη από ισονομία και ισοπολιτεία απέναντι στους διαδίκους, ανεξάρτητα από την οικονομική τους ισχύ ή/και την προσωπική προδιάθεση του καθενός. Με αυτές τις υπερβατικές σκέψεις η σχολιαζόμενη απόφαση, λοιπόν, πετυχαίνει κάτι εξαιρετικά σπάνιο στις μέρες μας: Πετυχαίνει αυτό που λέμε κοινώς, "δικαιοσύνη".

Για όποιον τη χρειάζεται, η απόφαση είναι διαθέσιμη για κατέβασμα σε μορφή pdf από ΕΔΩ

ΥΓ: Ευχαριστώ από την καρδιά μου το συνάδελφο Ιωαννίνων, Φίλιππο Πανταζή, για την εξαιρετική συνεργασία που είχαμε! Η βοήθειά του ήταν πολύ σημαντική.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

327/2016 Ειρ. Κορίνθου: Ακυρώνεται Διαταγή Πληρωμής (διαφορές λογαριασμού όψεως και αλληλόχρεου λογαριασμού)

Ακυρώνεται διαταγή πληρωμής που εκδόθηκε επί τη βάσει υποτιθέμενου καταλοίπου αλληλόχρεου λογαριασμού, καθόσον η αληθής φύση της πίστωσης ήταν αυτή του λογαριασμού όψεως, αιτία, όμως, η οποία ουδόλως μνημονεύτηκε, τόσο στην αίτηση για την έκδοση όσο και στην ίδια τη Διαταγή Πληρωμής.

Η απόφαση είναι διαθέσιμη από ΕΔΩ σε μορφή pdf, ακολουθεί δε το κείμενό της, για μελέτη.


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

8/2016 ΕιρΜεγαλόπολης: Ακύρωση ΔΠ λόγω αναφοράς εσφαλμένης αιτίας πληρωμής

Με την 8/2016 απόφασή του το Ειρηνοδικείο Μεγαλόπολης ακύρωσε την διαταγή πληρωμής, για το λόγο ότι, τόσο στην αίτηση όσο και στην ίδια την διαταγή πληρωμής, ως νόμιμη αιτία της απαίτησης της τράπεζας φερόταν να είναι υφιστάμενος αλληλόχρεος λογαριασμός, σύμφωνα με την ονοματοδοσία που επέλεξε η τράπεζα. Ωστόσο, αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε τέτοιος αλληλόχρεος λογαριασμός αλλά επρόκειτο περί κοινού δανεισμού μέσω τοκοχρεωλυτικού δανείου, αιτία η οποία ουδόλως μνημονεύτηκε, τόσο στην αίτηση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής, όσο και στην ίδια την ανακοπείσα.
Εξάλλου, όπως επισημαίνεται στην απόφαση, δεν είναι δυνατή η παράλληλη λειτουργία αλληλόχρεου λογαριασμού και τοκοχρεωλυτικού δανείου, καθόσον με τον τρόπο αυτό επιβαρύνονται οι δανειολήπτες από τον ανά τρίμηνο ανατοκισμό των εν καθυστερήσει τόκων, ο οποίος όμως δεν μπορεί να έχει εφαρμογή σε τοκοχρεωλυτικά δάνεια (βλ το άρθρο 12 του Ν. 2601/1998).

Ακολουθεί το κείμενο της απόφασης για μελέτη, ενώ για όποιον θέλει να το κατεβάσει είναι διαθέσιμο σε μορφή pdf από ΕΔΩ




ΥΓ: Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους! 

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

221/2016 Ειρ Κορίνθου: Νόμω αβάσιμη, ουσία αβάσιμη και αόριστη η απαίτηση τράπεζας στη νομή αυτοκινήτου

Με μια εξαιρετικής νομικής θεμελίωσης απόφαση, η οποία σηματοδοτεί μια σπουδαία τομή για ανάλογες υποθέσεις, το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή της χρηματοδότριας τράπεζας, με την οποία η τελευταία ζητούσε να αναγνωριστεί νομέας του χρηματοδοτηθέντος αυτοκινήτου.

Η απόφαση αποκαλύπτει το ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΒΑΣΙΜΟ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΟΣ, σύμφωνα με το οποίο οι χρηματοδοτικοί φορείς ισχυρίζονται ενώπιον των Δικαστηρίων, ότι δήθεν έχουν τη νομή των αυτοκινήτων από την τριμερή σύμβαση για την αγορά του αυτοκινήτου με παρακράτηση κυριότητας και σύσταση ενεχύρου.

Μάλιστα, στην επίδικη περίπτωση, το αυτοκίνητο είχε αφαιρεθεί, μετά από ατυχή απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας, το οποίο είχε διατάξει τη δικαστική μεσεγγύησή του από τους προστηθέντες της τράπεζας. 

Εν τέλει, ωστόσο, επειδή προηγείται η έρευνα του παραδεκτού το Δικαστήριο απορρίπτει την αγωγή της τράπεζας λόγω απαραδέκτου (δηλαδή, ως αόριστη) πλην όμως, δίχως να αφήσει περιθώρια, να προβληθούν εκ νέου οι ίδιοι αντιφατικοί και πάντως, νομικά και ουσιαστικά αβάσιμοι ισχυρισμοί. 

Η σχολιαζόμενη απόφαση έχει πολύ περισσότερες προεκτάσεις από αυτές που εκ πρώτης όψεως εμφαίνονται, καθώς σε πολλές περιπτώσεις, οι χρηματοδοτικοί φορείς προέβησαν, όχι μόνο σε βιαία αφαίρεση των οχημάτων (η οποία με βάση την απόφαση είναι μη νόμιμη!) αλλά και σε ιδιωτικές πωλήσεις των οχημάτων (κατά κάποιο τρόπο σε ιδιωτικούς πλειστηριασμούς, δίχως τις εγγυήσεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας), συνήθως σε αξία πολύ μικρότερη από την εκάστοτε τρέχουσα εμπορική αξία του αυτοκινήτου και εκ των υστέρων επανέρχονταν με αποκλειστικά ενοχικές αξιώσεις για το υποτιθέμενα υπολειπόμενο της δανεικής τους απαίτησης, με την έκδοση Διαταγών Πληρωμής.

Παρατίθεται το κείμενο της απόφασης για μελέτη και για όποιον επιθυμεί να το κατεβάσει στον υπολογιστή του είναι διαθέσιμο ΕΔΩ




ΥΓ: Σημειώνεται, ότι η ενάγουσα τράπεζα αρχικά είχε εισαγάγει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής και τακτική αγωγή νομής, ενώπιον του κατά τόπο αναρμόδιου Ειρηνοδικείου Πειραιά. Η τοπική αναρμοδιότητα αναγνωρίστηκε στη δίκη των ασφαλιστικών μέτρων, με απόφαση εκείνου του δικαστηρίου (την οποία, δεν έχω αναρτήσει). Ενόψει της αναρμοδιότητας η τράπεζα επανήλθε με την κρινόμενη αγωγή που άσκησε ενώπιον του Ειρηνοδικείου Κορίνθου, ενώ παράλληλα επεδίωξε και -ατυχώς- επέτυχε την δικαστική μεσεγγύηση του επίδικου αυτοκινήτου από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο, η πρακτική αυτή θα ονομαζόταν forum shopping με πρόθεση καταστρατήγησης του Νόμου. Στο εσωτερικό δικαϊκό σύστημα, ωστόσο, έχει κριθεί ότι το 116 ΚΠολΔ δεν αρκεί για να καλύψει την καταχρηστική άσκηση δικονομικού δικαιώματος... Ας είναι. Αφού τελικά υπάρχουν Δικαστές που δικάζουν στην ουσία τις υποθέσεις, έστω κι έτσι, αποδόθηκε Δικαιοσύνη.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

334/2016 Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών: Καταχρηστικός ο ΓΟΣ χορήγησης δανείων σε Ελβετικό Φράγκο

Με την 334/2016 απόφασή του, η οποία εκδόθηκε επί Συλλογικής Αγωγής (βλ άρ 10 του Ν. 2251/1994), το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε, ότι τόσο ο ΓΟΣ χορήγησης δανείων σε Ελβετικό Φράγκο είναι αδιαφανής, όσο και ο ΓΟΣ περί πλασματικής αναγνώρισης χρέους που έθετε η τράπεζα ως προαπαιτούμενο υπογραφής ρυθμίσεων. Μεταξύ άλλων διατάσσει τον επανυπολογισμό των απαιτήσεων της τράπεζας στην ισοτιμία εκταμίευσης.

Η απόφαση διαθέσιμη σε pdf από ΕΔΩ

de jure app